Familie Kuhurima

Tijdens de tweede Wereldoorlog werd Indonesië door de Japanners bezet.
De meeste Nederlanders in Indonesië, maar ook militairen in Nederlandse dienst, werden opgepakt en in kampen gezet. Vooral de Molukkers van het KNIL (Koninklijk Nederlands-Indisch Leger) werden door de Japanners slecht behandeld.
Veel Indonesiërs waren in het begin blij met de komst van de Japanners. Nu de Nederlanders waren verdreven, dachten ze, dat Indonesië vrij en zelfstandig zou worden. Maar dat viel tegen, want ook de Japanners gebruikten Indonesië om er zelf beter van te worden. De Nederlandse regering en de koninklijke familie waren aan het begin van de oorlog naar Londen gevlucht.

Koningin Wilhelmina zei in december 1942 voor de radio, dat na de oorlog zou worden gesproken over de zelfstandigheid van Indonesië. Nadat Duitsland en Japan waren verslagen werd op Java de republiek Indonesia uitgeroepen door Sukarno. Maar dat ging Nederland veel te snel. Men gaf de voorkeur aan een bond van Indonesische staten, die nauw samenwerken met Nederland: de Verenigde Staten van Indonesië. Veel Indonesiërs wilden helemaal zelfstandig zijn. Toen stuurde Nederland soldaten naar Indonesië om met geweld de macht te heroveren. De Nederlandse soldaten vochten samen met KNIL-militairen tegen de Indonesiërs, die een zelfstandige republiek wilden.

Men begreep niet, waarom het kleine Nederland nog langer de baas moet zijn over het grote Indonesië.
Amerika dreigde zelfs alle hulp aan Nederland stop te zetten, Nederland heeft geen keuze dan Indonesië zelfstandig te laten worden.
In 1949 werd Indonesië een republiek, en bestond uit zestien deelstaten. Het KNIL zou worden opgeheven, de militairen konden kiezen: militair worden in het Indonesische leger, of uit het leger worden ontslagen en gaan wonen op een plaats naar keuze.
Sukarno wilde regeren over heel Indonesië, de deelstaten die zich verzetten, werden met geweld overmeesterd.

Ook de deelstaat waartoe de Zuid-Molukken behoorden wilde zelfstandig blijven.
Toen de vrijheid van de Zuid-Molukken gevaar liep, werd op 25 april 1950 een zelfstandige republiek uitgeroepen. De Republiek Maluku Selatan (R.M.S.) het betekent Republiek der Zuid-Molukken. Sukarno stuurde militairen naar de Zuid-Molukken er werd hevig gevochten.
De Molukkers die nog in het KNIL waren en op Java woonden volgden met spanning de gebeurtenissen op de Molukken. Ze wilden naar de Zuid-Molukken om mee te vechten voor de vrijheid van hun land. Nederland weigerde ze te laten gaan.

De vierduizend Molukkers van het KNIL werden daarop ingelijfd bij de Koninklijke Nederlandse Landmacht, twee dagen later werd het KNIL opgeheven.
Dat betekende, dat een stukje van het Nederlandse leger, bestond uit vierduizend Molukkers en in de republiek Indonesië bevonden. De Nederlandse regering besloot de Molukse militairen op dienstbevel uit het leger te ontslaan en ze achter te laten in java, of te laten brengen naar dat deel van de Molukken, dat ondertussen door  Indonesische militairen was bezet.
Maar de rechter verbood de Nederlandse regering de Molukkers in de steek te laten.

De Nederlandse regering besloot toen de Molukse militairen tijdelijk naar Nederland te halen, tot er een oplossing voor de problemen was gevonden. In maart, april en mei van het jaar 1951 werd aan de vieduizend militairen met hun gezinnen bevel gegeven aan boord van schepen te gaan. Onderweg werden ze ontslagen uit het leger, de diep teleurgestelde militairen en hun gezinnen bij elkaar 12.500 mensen werden in Nederland in diverse kampen ondergebracht.
De meeste Nederlanders wisten niet wat er was gebeurd, iedereen dacht dat het verblijf van de Molukkers in Nederland tijdelijk zou zijn.

Top